Aşk, çoğu zaman hayatın en güçlü duygusu olarak görülür. Ancak her zaman bir çözüm, bir çare değildir. Bazen aşk, insanın yaralarını sarmaz; aksine yeni sorumluluklar, yeni sınavlar getirir. Bu yüzden aşkı yalnızca bir kurtuluş olarak görmek, onun doğasını eksik anlamaktır.
Aşkın en önemli gerçeği, zamanla sınırlı oluşudur. Başladığı gibi bitmesi de doğaldır. Her ilişkinin bir ritmi, bir döngüsü vardır. Ay’ın evreleri gibi, aşk da bazen büyür, bazen küçülür, bazen de tamamen kaybolur. Bu bitiş, bir başarısızlık değil; hayatın akışına uyum sağlamanın bir parçasıdır.
Aşk, geldiğinde kalbimizi doldurur, bize ilham verir. Ama zamanı geldiğinde gitmesi de gerekir. Çünkü her bitiş, yeni bir başlangıcın kapısını aralar. Aşkın geçiciliğini kabul etmek, onun güzelliğini daha derin hissetmemizi sağlar.
CİPESYA MEDYA 