Biz Sussak da Kalbimiz Konuşur

Biz sustuğumuzu sansak da aslında her zaman konuşuruz. Kalbimiz ağrır, vücudumuz etkilenir. Sevdiğimiz şeylerin özlemi ve içimizde bastırdığımız duygular her zaman bize hükmeder. Sessizlik içinde yaşarken bile, o duygular bizi yönlendirir, içimizi kemirir.

Ama en ufak şey bile canımızı yakar. Küçük bir söz, önemsiz bir olay, sıradan bir an… Bastırılmış duyguların ağırlığıyla birleştiğinde bizi paramparça eder. O anda içimizdeki yük taşar ve gözyaşlarına dönüşür. Ağlamak, aslında içimizdeki sessiz çığlığın dışarıya çıkışıdır.

Biz sussak da kalbimiz konuşur. İçimizdeki özlem, acı ve bastırılmış hisler bir gün mutlaka kendini gösterir. Ve o an geldiğinde, gözyaşlarımız bize hatırlatır: duygularımızı bastırmak yerine kabul etmek, paylaşmak ve yaşamak gerekir. Çünkü gerçek iyileşme, duygulara alan açmakla başlar. Sessizlik bazen güçlüdür ama kalbin sesi her zaman daha gürdür.