İnsan, doğası gereği yalnız değildir. Ama bazen kalabalıkların içinde bile kendini yalnız hisseder. Sosyal hayat, sadece dışarı çıkmak, konuşmak, paylaşmak değildir; aynı zamanda kendini başkalarının aynasında görmek demektir.
Bir sohbetin ortasında, bir kahve masasının kenarında, bir yürüyüşte… İnsan fark eder: Başkalarıyla kurduğu bağlar, aslında kendi iç dünyasının yankısıdır. Ne kadar derin hissediyorsan, o kadar derin bağ kurarsın. Ne kadar yüzeydeysen, o kadar kalabalıkta kaybolursun.
Sosyal hayatın paradoksu budur: İnsan, kendini bulmak için başkalarına ihtiyaç duyar, ama kendini kaybetmemek için sınırlarını korumalıdır.
Bir dostun gülüşü, bir yabancının selamı, bir sessiz bakış… Hepsi ruhun sosyal dokusunu örer. Ama bazen bu dokunun içinde kendine ait bir ip bulmak zorlaşır. İşte o zaman insan, kalabalığın içinde kendi sesini arar. Ve bulduğunda, sosyal hayat artık bir zorunluluk değil; bir paylaşım alanı olur.
Sosyal hayat, insanın dışa dönük yüzüyle içsel benliği arasında kurduğu köprüdür. O köprüden geçerken bazen düşeriz, bazen dururuz, bazen yeniden yürürüz. Ama her adımda biraz daha kendimizi tanırız.
CİPESYA MEDYA 
Yorum bırakın