CİPESYA MEDYA

Blog

  • Lost Piece

    I have lost my identity; I am no longer that person. A piece of me has been taken away, leaving me incomplete. What was essential has destroyed me, and nothing remains of the old me. My heart still beats with the same rhythm, yet it no longer carries the same feelings.

    Why does losing myself feel so heavy? Why can’t I feel the way I used to? It’s as if my inner self has turned into a shadow—present, but untouchable. Every breath carries a sense of absence, every step feels unfamiliar.

    Now, when I look in the mirror, the face I see doesn’t feel like mine. The fragments of my being have scattered, leaving only a broken reflection. And the most painful part is knowing that this broken reflection is still me…

  • Eksik parça

    Benliğimi kaybettim, artık ben o kişi değilim. İçimden bir parça eksildi, beni tamamlayan şey yok oldu. Eski benden kalan hiçbir şey kalmadı, sadece boşluk ve sessizlik. Kalbim hâlâ aynı ritimde atıyor ama artık aynı hisleri taşımıyor.

    Neden bu kadar ağırmış kendim olmayı kaybetmek? Neden eskisi gibi hissedemiyorum? Sanki içimdeki ben, bir gölgeye dönüşmüş; var ama dokunulamıyor. Her nefesimde bir eksiklik, her adımımda bir yabancılık var.

    Artık aynaya baktığımda gördüğüm yüz bana ait değil gibi. İçimdeki benliğin parçaları dağılmış, geriye sadece kırık bir yansıma kalmış. Ve en acısı, bu kırık parçaların hâlâ benim olduğumu bilmek…

  • Today, Tomorrow, Yet Still Yesterday

    One of life’s greatest illusions is clinging to the past even though we cannot change it. Sometimes, while living today, the mind wanders through yesterday’s regrets, dreams of tomorrow, yet truly belongs to none.

    The past is a time we no longer hold. We cannot intervene, we cannot alter it. Yet many people live in yesterday and miss today. When they postpone today while planning for tomorrow, they lose their future too. Because the future is built upon today.

    Think about it: if we keep lingering on “what ifs,” the “tomorrow” we imagine never arrives. The future is shaped by the decisions we make today. Living in the past is like canceling the future.

    That’s why the greatest responsibility of a person is to embrace today. Neither chained to the past nor hiding in the uncertainty of tomorrow. Because today is both the result of yesterday and the beginning of tomorrow.

  • Is Love Seen with the Eyes or the Heart?

    A person looks for the one they love beside them. They find peace in their presence, comfort in their voice, and safety in their touch. But if the eyes can no longer see, does the heart still desire? This question makes us reflect on the essence of love.

    Is love something that can only be seen with the eyes? Or is it a feeling sensed through the eyes of the heart, filling our soul with warmth? Most of the time, people measure love by physical closeness. We love those who are near us more, and we tend to forget those we cannot see. Yet true love is not limited by distance. Even when the eyes cannot see, the heart remembers, feels, and longs.

    Seeking the presence of the one you love is a human need, because love thrives on sharing. Memories, conversations, and laughter nourish it. But when the eyes no longer see, does the heart still want? Yes, it does. Because the heart is the deepest source of love. Even if the eyes fail, the heart keeps remembering. Love belongs not to the eyes, but to the heart.

    In the end, love is lived both through the eyes and the heart. It feels stronger when close, but even from afar, it remains carried within. The real lesson is learning to see love not only with the eyes, but with the heart.

  • Sevgi Gözle mi, Gönülle mi Görülür?

    İnsan sevdiğini yanında arar. Onun varlığıyla huzur bulur, sesiyle rahatlar, dokunuşuyla güven hisseder. Ama göz görmedikten sonra gönül ister mi ki? İşte bu soru, sevginin özünü sorgulamamıza neden oluyor.

    Sevgi yalnızca gözle görülen bir şey midir? Yoksa gönül gözüyle hissedilen, varlığıyla kalbimizi dolduran bir duygu mudur? Çoğu zaman insanlar sevgiyi fiziksel yakınlıkla ölçer. Yanımızda olanı daha çok severiz, göremediğimizi ise zamanla unuturuz. Oysa gerçek sevgi, mesafelerle sınanmaz. Göz görmese bile gönül bilir, hatırlar, özler.

    Sevdiğini yanında aramak insani bir ihtiyaçtır. Çünkü sevgi, paylaşım ister. Birlikte yaşanan anılar, sohbetler, gülüşler sevgiyi besler. Ama göz görmediğinde gönül hâlâ ister mi? Evet, ister. Çünkü gönül, sevginin en derin kaynağıdır. Göz görmese bile kalp hatırlamaya devam eder. Sevgi, gözün değil, gönlün işidir.

    Sonuçta sevgi, hem gözle hem gönülle yaşanır. Yanında olunca daha güçlü hissedilir, ama uzak olsa da gönülde taşınır. Asıl mesele, sevgiyi sadece gözle değil, gönülle de görmeyi öğrenmektir.

  • Cheating is actually cheating yourself.

    Cheating is actually deceiving yourself. While searching for an escape, a person unknowingly leaves behind both themselves and those who love them. It breaks, it destroys. To erase the existing bond means to wipe away trust and love. The feelings you spend with someone else while trying to glorify your pride ignore the woman or man who truly loves you. Yet this eliminates the possibility of someone being able to love again. Because when another person approaches with the same feelings, only the pain of the past comes to mind; one takes a step back, keeping their distance.

    The emotional effects of cheating are profound. Trust is lost, self‑esteem is damaged. Inside, anger, sadness, anxiety, and stress accumulate. This leaves marks not only on the heart but also on the body: sleepless nights, loss of appetite, palpitations… Over time, approaching a new relationship with trust becomes difficult; people become cautious, distant.

    In the end, cheating is not just betrayal; it opens a permanent wound in a person’s soul. Healing is not easy. It requires time, patience, and self‑compassion. But most importantly, it requires teaching yourself to believe in yourself again.

  • Making Peace with the Monday Syndrome

    On Monday morning when the alarm rings, I feel like two people live inside me. One says, “Come on, get up, a new week has started,” while the other pulls the blanket tighter and bargains, “Just five more minutes…” Somehow those five minutes turn into forty, and I can’t quite explain how.

    While preparing breakfast, my phone battery is at three percent, and my energy feels like two percent. I look in the mirror expecting to say, “I look great today,” but the expression staring back is more like, “Let’s not talk until I’ve had coffee.”

    During the day, motivation suddenly strikes; I make a to-do list and believe life is finally getting organized. Just then someone messages, “Are you available?” and all my plans disconnect like an unstable internet connection.

    By evening, I decide, “Tonight I’ll go to bed early.” Yet I find myself at 12:43 a.m. watching “Paranormal events” videos.

    I think this is exactly what adulthood is: constantly making plans, breaking them, and trying again the next day. But that’s the beautiful part too; even if we stumble a little every Monday, we still get the chance to start fresh each week.

  • Hayatın basit hediyeleri

    Sabah uyandığında yüzüne vuran güneşin ışığı… Aynaya baktığında gördüğün çapaklanmış gözler… Mutfaktan gelen nefis ev yemeklerinin kokusu ve hazırlanmış kahvaltı… Bunlar aslında mutluluğun başlangıcı sayılmaz mı?

    Mutluluk çoğu zaman para, şan ya da şöhretle karıştırılır. Oysa bunlar sadece geçici tatminlerdir; gelip geçerler ve kısa süreli haz verirler. Gerçek mutluluk ise seni gerçekten seven insanların sana verdiği değerle, senin kendine gösterdiğin emekle ve istemeden hayal ettiğin şeylerin gerçekleşmesiyle ölçülür.

    Mutlu olmak, dışarıdan gelen büyük başarılarla değil, içten gelen küçük anlarla başlar. Güneş ışığını fark etmek, kahvaltı kokusunu hissetmek, aynada kendini kabul etmek… İşte bunlar, hayatın en basit ama en derin mutluluklarıdır.

  • Pazartesi Sendromu ile Barışmak

    Pazartesi sabahı alarm çaldığında insanın içinde iki kişi yaşıyor gibi hissediyorum. Biri “Hadi kalk, yeni hafta başladı” diyo diğeri battaniyeye daha sıkı sarılıp “Beş dakika daha…” diye pazarlık yapıyor. O beş dakika nasıl oluyosa kırk dakikaya dönüşüyor pek anlamdıramıyorum.

    Kahvaltı hazırlarken telefonun şarjı yüzde üç, benim enerjim yüzde iki oluyor. Aynaya bakıp “Bugün harika görünüyorum” demeyi bekliyorum ama aynadaki ifade daha çok “Kahve içmeden konuşmayalım” diyo.

    Gün içinde bir anda motivasyon geliyor; yapılacaklar listesi hazırlanıyor, hayat düzene gircek sanıyorum. Tam o sırada biri “Müsait misin?” diye yazıyor ve bütün planlar internet bağlantısı gibi kopuyor.

    Akşam olduğunda “Bu gece erken uyuyacağım” kararı alıyorum. Sonra kendimi saat 00.43’te “Panormal olaylar” videosu izlerken buluyorum.

    Sanırım yetişkinlik tam olarak bu: Sürekli plan yapmak, planları bozmak ve ertesi gün yeniden denemek. Ama işin güzel tarafı da burada; her pazartesi biraz tökezlesek bile haftaya yeniden başlama şansımız oluyo.

  • Aldatmak aslında kendine aldatmaktır.

    Aldatmak aslında kendine aldanmaktır. Bir kaçış ararken insan, farkında olmadan hem kendini hem de onu sevenleri arkada bırakır. Kırar, yok eder. Var olan bağı hiç etmek, güveni ve sevgiyi silmek demektir. Gururunu yüceltmeye çalışırken başkasıyla harcadığın hisler, seni gerçekten seven kadını ya da adamı yok sayar. Oysa bu, birinin yeniden sevebilme ihtimalini ortadan kaldırır. Çünkü aynı duygularla yaklaşan biri olduğunda akla yalnızca yaşanan acılar gelir; kişi bir adım geri çekilir, mesafesini korur.

    Aldatmanın duygusal etkileri çok derindir. Güven kaybolur, özsaygı zedelenir. İçte öfke, hüzün, kaygı ve stres birikir. Bu sadece kalpte değil, bedende de iz bırakır: uykusuz geceler, iştahsızlık, çarpıntılar… Zaman geçtikçe yeni bir ilişkiye güvenle yaklaşmak zorlaşır; insan temkinli, mesafeli olur.

    Sonunda aldatma, sadece bir ihanet değil; bir insanın ruhunda kalıcı bir yara açar. İyileşmek kolay değildir. zaman, sabır ve kendine şefkat gerekir. Ama en önemlisi, insanın yeniden kendine inanmayı öğretmesidir.